Φωτογραφίες και ότι νάναι....

Αγαπάω τη φωτογραφία γιατί νομίζω πως δημιουργεί συναισθήματα-θετικά, άσχημα ή αδιάφορα-σε όποιον την κοιτάει. ΄
Τις καλύτερες απ΄αυτές τις ονομάζω: "σταλμένες" κι είν΄αυτές οι άκαθόριστες και ασταθείς εικόνες που σταθεροποιούν και καθορίζουν τέτοιου είδους συναισθήματα.
Δεν θέλω να περιγράφονται με λόγια. Αν ήθελα να καταγράψω κάτι απ΄το θεατή είναι η διάρκεια του χρόνου που κοιτάει τη φωτογραφία μου και η αίσθηση που μένει, αν μένει....

Ο Κρόνος και ο χρόνος

Τρίτη, 14 Ιουνίου 2011


Κρατάω έναν μπότη σαν εκείνο τον αρχαίο Θεό τον Κρόνο που ρέει το χρόνο.
Ρέω κι εγώ το νερό μου προσπαθώντας να καταλάβω τους αναχρονισμούς του.
Ορισμένες φορές είναι τόσο επικίνδυνοι, που φοβάμαι μήπως νομίζω πως  ζω τώρα, ενώ ζω στο χτες.
Το περίεργο είναι πως δεν είμαι μόνη. Στο δρόμο συναντώ κι άλλους τέτοιους: συγγενείς, φίλους, γνωστούς…
Μαζεμένοι στην αλάνα, μεταμφιεστήκαμε σε ενήλικες, και παίζουμε: ένας κουτσό, άλλος κυνηγητό, άλλος κρυφτό!
Η πλάκα δεν είναι ότι παίζουμε αλλά πως δεν συγχρονιζόμαστε.
Καθένας παίζει το δικό του παιχνίδι, προσπαθώντας να κερδίσει τους άλλους!
Οι πιο καπάτσοι κυνηγάνε αυτό τον αλήτη, τον Κρόνο για να του κλέψουν την καραμπογιά και να πασαλειφτούνε μπας και δείχνουνε νέοι!
Μα κείνος στωικά εξακολουθεί να ρέει το χρόνο με το μπότη του, παρακολουθώντας γελαστός κάτω από τα μουστάκια του.
Κανείς δε δίνει πια σημασία στο νερό του. Αξόδευτες χύνονται οι χρυσές του σταγόνες.
Αυτές που πρέπει κανείς να πιεί για να προχωρήσει. Όλο το νερό για ν΄αγιάσει.
Πίνει, προχωράει, απολαμβάνει το παιχνίδι της ζωής κλωτσώντας τη μπάλα που θα τύχει στα πόδια του και πάει παραπέρα σφυρίζοντας ανέμελα.
Ή και παρακάτω.
Οι υπόλοιποι θα συνεχίσουν να παίζουν τα παιχνίδια τους: ο κυνηγημένος θα συναγωνίζεται τον κρυμμένο μέχρι ν΄ ανακαλύψει πως είναι μόνος!
Μόνος κατάμονος χαμένος. Στο παρά πριν!
Διότι είναι μοναχικό το παιχνίδι της ζωής.
Άλλο νέος κι άλλο ανώριμος καρδιά μου…

2 σχόλια:

Emelia είπε...

Κρόνος αδυσώπητος αλλά και σοφός... Τρώμε τα χαστουκάκια μας και επανερχόμαστε... Πρόκειται για ένα παιχνίδι που συχνά δεν ξέρεις τους κανόνες αλλά ούτε και τους συμπαίκτες. Κάθε κίνηση γίνεται με ιδιαίτερη προσοχή ή και απροσεξία. Νικητής ή χαμένος εν τέλει είναι αδιάφορο. Αξίζει η εμπειρία!

Ρεγγίνα είπε...

Εδώ:http://anemondixtia.blogspot.com/2011/05/blog-post_921.html
θα δεις κάτι που κινείται στο ίδιο μήκος κύματος.
Είναι εκείνοι που τους δόθηκε σκακιέρα στριμωγμένη στις πλάτες μας κι αυτές γυμνές και πληγιασμένες από τα πιόνια που κινούν άτεχνα, φοβισμένα, ασυντόνιστα ώσπου να μας ποδοπατήσουν τ άλογα.. Κρύβονται απ τους φόβους τους κι απ το μικρό εαυτό τους πίσω απ το βασιλιά παριστάνοντας το βασιλιά, ενώ ο αξιωματικός απειλεί ανυπεράσπιστη βασίλισσα. Στρατιώτες όλοι μικροί γύρω που έχουν Ψυχή Μεγάλη, παίζουν τη Σύνεση σε κλειστά φυλακισμένα τετράγωνα. Ωστόσο Ελπίζω στο ότι η Ψυχή δεν αγγίζεται, δεν φυλακίζεται, δεν τιθασεύεται, κι έχει όλη τη Δύναμη. Αν αρπαχτεί από Ψηλά θ αντέξει! Και μη φοβάσαι το σκοτάδι αυτό. Έχει αλήθεια ο λόγος οτι "το πιο βαθύ Σκοτάδι είναι λίγο πριν απ το Ξημέρωμα". Τότε η Σύνεση κι η Ωριμότητα θα κερδίσουν την παρτίδα.

Δημοσίευση σχολίου

ΠΡΟΒΟΛΕΣ ΣΕΛΙΔΑΣ